Μια παραβολή για το Μηδέν και το Ένα

ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ

Οι κανόνες κατασκευής κόσμων

Εισαγωγή

Με ενθουσιασμό και χαρά, το Ινστιτούτο ΠΙΦΕΑΑ δημοσιεύει για πρώτη φορά τα αποτελέσματα των ερευνών της Σχολής του Πυθαγόρα.

Η ουσία της Σχολής δεν αφορά σε ένα δεδομένο σύνολο γνώσης το οποίο φυλαγμένο έφτασε μέχρι τις μέρες μας, αλλά στo συλλογισμό ως το μοναδικό τρόπο ύπαρξης της Σχολής. Αντίθετα από το συλλογισμό, η γνώση, παρουσιάζοντας μια σταθερή εικόνα του κόσμου, αποτελεί ουσιαστικά παύση του συλλογισμού. Έτσι, η συσσώρευση της γνώσης δεν οδηγεί στην καλύτερη κατανόηση του κόσμου, αλλά αποτελεί μονάχα μια αντίληψη των διάφορων μορφών του, οι οποίες είναι, ήδη, αρκούντως γνωστές.

Σύμφωνα με την κατανόηση των σύγχρονων φιλοσόφων, η έννοια του συλλογισμού προέρχεται από τη λογική του Αριστοτέλη, η οποία αποσκοπεί στην εύρεση σχέσεων αιτίου κι αποτελέσματος μεταξύ των φαινομένων. Η σύγχρονη φιλοσοφία κληρονόμησε αυτό τον γραμμικό τρόπο σκέψης και παραμένει προσκολλημένη σε αυτόν. Ως αποτέλεσμα, οι σχολές σκέψης εμφανίζουν εσωτερικό δυισμό, και οι σχέσεις τους μεταξύ τους χαρακτηρίζονται από άλυτες αντιφάσεις. Έτσι, η συνολική εικόνα του κόσμου απαρτίζεται από ζεύγη αντιτιθέμενων δογμάτων, όπως γνωστικισμός – αγνωστικισμός, επιστήμη – θρησκεία, πραγματισμός – πνευματισμός. Μελετώντας τα παραπάνω, ο άνθρωπος αποκτά μια εικόνα του κόσμου, η οποία, αντί να χαρακτηρίζεται από πληρότητα, όπου κάθε τεμάχιο συμπληρώνει αρμονικά τα υπόλοιπα, μοιάζει με ένα ψηφιδωτό από αταίριαστες μεταξύ τους ψηφίδες.

Η μέθοδος που χρησιμοποιείται από τη Σχολή του Πυθαγόρα είναι ο αδιάκοπος κατηγορικός συλλογισμός. Η συνέχεια αποτρέπει τη δημιουργία κενών και παύσεων στο συλλογισμό προκειμένου, για παράδειγμα, να εφαρμοστεί μέρος των ευρημάτων. Ο συλλογισμός για τις κατηγορίες, αποτρέποντας επαναλήψεις και παραλήψεις, εγγυάται τη διάκριση μεταξύ των κατηγοριών και την κατανόηση των εννοιών εντός των οριών της κάθε κατηγορίας. Η απουσία των παραλήψεων εγγυάται την πληρότητα της περιγραφής της κατηγορίας.

H Kατηγορία υπερισχύει των εννοιών που εμπεριέχονται σε αυτή υπό μέγιστη συμπύκνωση κι οριακή συμπίεση. Η απόδοση ενός συγκεκριμένου ορισμού στην κατηγορία δεν είναι δυνατή, γιατί αυτός καθαυτός ο ορισμός, συνδέοντας μια ομάδα εννοιών, αποτελεί αδύναμη έκφραση της κατηγορίας. Η κατηγορία μπορεί να περιγραφεί από μια ομάδα παραβολών, οι οποίες, μέχρι και την τελευταία, αναφέρονται στην κατηγορία και μόνον σε αυτή.

Η Αριθμητική του Πυθαγόρα αφορά στο συλλογισμό για τους αριθμούς, τους οποίους ο Έλληνας φιλόσοφος θεωρούσε εκδηλώσεις του θείου κι ανεξάρτητους από τον άνθρωπο και τη γνώση του για αυτούς.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δυσκολεύεται να φανταστεί ότι οι αριθμοί φέρουν ποιότητες, ενώ τους κατανοεί μόνον σε σχέση με μετρήσιμα μεγέθη- 10 ευρώ, οι 300 του Λεωνίδα, 12 μήνες του χρόνου κ.ο.κ. Ως αποτέλεσμα, σήμερα, οι αριθμοί χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για να απαντήσουν στο ερώτημα “πόσο”, και λίγοι άνθρωποι υποψιάζονται ότι αυτοί εμπεριέχουν τη δική τους δύναμη και την πλήρη γνώση περί της δομής του κόσμου.

Η μόνη ένδειξη ότι οι αριθμοί έχουν περεταίρω περιεχόμενο βρίσκεται στη μορφή των ψηφίων, η οποία παρόλο που είναι γνωστή σε κάθε μαθητή, κανένας δάσκαλος δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το ένα απεικονίζεται με μια ευθεία γραμμή, το εννιά με ένα αντεστραμμένο έξι, και το άπειρο με ένα πλαγιαστό οκτώ.

Ωστόσο, εξετάζοντας ενδελεχώς τη μορφή των ψηφίων, μπορούμε να εντοπίσουμε το σύνολο των ποιοτήτων επί των οποίων θεμελιώνονται διακριτοί κόσμοι, οι οποίοι αντιστοιχούν στην ποσότητα που το κάθε ψηφίο συμβολίζει.

Στη Σχολή του Πυθαγόρα, το ψηφίο είναι κατηγορία της Αριθμητικής.

Η κατηγορία του μεγάλου ψηφίου, εφεξής Ψηφίο, περιέχει εντός του όλα τα μικρά ψηφία, εφεξής ψηφία, και όλες τις κατηγορίες που περιγράφουν το Ψηφίο, μόνον αυτό και τίποτα άλλο.

1. Μια παραβολή για το Μηδέν και το Ένα

Τα ψηφία που γνωρίζουμε- 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 κι 9- παρέχουν την κατανόηση της έννοιας “ψηφίο”. Πόσες έννοιες – ψηφία είναι αναγκαίες για να περιγράψουμε το Ψηφίο ως κατηγορία; Και με ποια ψηφία μπορούμε να περιγράψουμε την κατηγορία Ψηφίο, ώστε να εκφράσουμε το περιεχόμενό της με τη μέγιστη δυνατή συμπύκνωση, διατηρώντας ταυτόχρονα την απόλυτη πληρότητά της; Είναι προφανές, ότι προκειμένου να διηγηθούμε την πρώτη παραβολή για το Ψηφίο, είναι απαραίτητο να υπάρχει ποιοτική και ποσοτική ποικιλομορφία των εννοιών. Ενώ είναι οι ίδιες οι έννοιες “ποιότητα” και “ποσότητα” που δημιουργούν την αρχή της παραβολής.

Η κατηγορία Ποιότητα είναι ο τρόπος τεμαχισμού του Ψηφίου σε μια ομάδα ψηφίων, στην οποία κάθε ψηφίο παρέχει μια μοναδική οπτική γωνία στο Ψηφίου.

Η Ποσότητα είναι η ποσότητα των διαφορετικών ποιοτήτων στις οποίες διαμελίζεται το Ψηφίο. Η ποσότητα δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από την ποσότητα των ψηφίων στην ομάδα των ψηφίων. Υπό αυτή την έννοια, η ποσότητα, θεμελιωδώς, δεν μπορεί να μειωθεί, γιατί κάθε ψηφίο στην ομάδα παρουσιάζει μια ιδιότητα του Ψηφίου, η οποία δεν επαναλαμβάνεται από κανένα άλλο ψηφίο στην ίδια ομάδα. Η μείωση της ποσότητας οδηγεί στην απώλεια της πληρότητας της περιγραφής του Ψηφίου. ,Ενώ, η αύξηση της ποσότητας περιγράφει τον αλληλοσυσχετισμό των ψηφίων της ομάδας και δεν προσφέρει μια νέα οπτική γωνία στο Ψηφίο. Επομένως, δεν υφίσταται πραγματική αύξηση της ποσότητας.

Η ποσότητα των ποιοτήτων ισούται με την ποσότητα των ψηφίων. Οι ποιότητες ορίζονται απόλυτα από την ποσότητά τους. Ο τρόπος, η δύναμη της διάκρισης των ποιοτήτων δίνει το δικαίωμα στις αντίστοιχες ποσότητες να υφίστανται.

Είναι προφανές, ότι δεν υπάρχει ένα μοναδικό σύμβολο το οποίο να περιγράφει απόλυτα τα πάντα, όλες τις έννοιες. Η ύπαρξή του θα σήμαινε την κατάργηση του νοήματος του συμβόλου. Μπορούμε να ονομάσουμε και να απεικονίσουμε το Ψηφίο μόνο συμβατικά. Η πρώτη εκδήλωση του Ψηφίου συμβαίνει με τρόπο διάκρισης, με τρόπο τεμαχισμού των εννοιών που εμπεριέχονται στο Όλο.

Για παράδειγμα, η έννοια “άνθρωπος” αναπαρίσταται μόνον ως μια γυναίκα και ένας άντρας, ενώ ο άνθρωπος αυτός καθ’ αυτός δεν βρίσκεται “ούτε με αναμμένο φανάρι μέρα μεσημέρι”.

Η δύναμη του τεμαχισμού της κατηγορίας οφείλει να είναι μέγιστη, τουτέστιν οι οπτικές γωνίες εντός της κατηγορίας οφείλουν να είναι απόλυτα διαφορετικές μεταξύ τους. Η κατηγορία Ψηφίο, διατηρώντας την ολότητά της, περιγράφεται από την ομάδα των ψηφίων Μηδέν και Ένα.

Το μηδέν διαχωρίζει τις έννοιες εσωτερικό κι εξωτερικό. Το ένα διαχωρίζει τις έννοιες δεξιά κι αριστερά. Μαζί, κι όχι ξεχωριστά, το μηδέν και το ένα εκφράζουν το διαχωρισμό του κυκλικού από το γραμμικό, του κλειστού από το ανοιχτό, του ισοτροπικού από το ανισοτροπικό.

Το μηδέν και το ένα περιγράφονται από έννοιες οι οποίες παρουσιάζουν μέγιστο διαχωρισμό μεταξύ τους, αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης, και είναι αδύνατον να συναντηθούν. Δηλαδή, απουσιάζει η δυνατότητα να αλληλεπιδράσουν με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτός είναι ο κόσμος όπου κυριαρχεί απόλυτα η Μη-αλληλεπίδραση.

Η κατανόηση του κόσμου της μη-αλληλεπίδρασης διευκολύνεται από τη χρήση της λέξης είτε: “είτε αριστερά, είτε δεξιά”, “είτε εσωτερικό, είτε εξωτερικό”.

Το ένα δεν γνωρίζει τις έννοιες “εσωτερικό” κι “εξωτερικό”. Το μηδέν δεν γνωρίζει τις έννοιες “δεξιά” κι “αριστερά”. Τουτέστιν, η πληρότητα της κατηγορίας Ψηφίο εκφράζεται από το μηδέν και το ένα, κι όχι από το μηδέν ή το ένα. Το μηδέν δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το ένα, και το αντίθετο.

Αν και το μηδέν και το ένα μαζί εκφράζουν την ολότητα του Ψηφίου, δεν μπορούμε να πούμε ότι αποτελούν ποσότητα δύο. Κι αυτό γιατί είναι απολύτως διαχωρισμένα, δεν διαθέτουν δυνατότητα συνάντησης, κι αγνοούν το ένα την ύπαρξη του άλλου. Κατά συνέπεια, είναι αδύνατον να καταμετρηθούν. Δηλαδή, η κατηγορία της ποσότητας απουσιάζει εντελώς από τον κόσμο της μη-αλληλεπίδρασης. Ο διαχωρισμός είναι τόσο ισχυρός, ώστε δεν επιτρέπει την ύπαρξη οποιασδήποτε ποσότητας.

Ακριβολογώντας, η ταυτόχρονη απεικόνιση του μηδέν και του ένα, όπως και αυτή καθαυτή η απεικόνισή τους, αντιτίθεται στην ουσία τους, η οποία είναι ο απόλυτος διαχωρισμός. Οι άνθρωποι, όντας σε ένα πολύπλοκο κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν καθαρές κατηγορικές έννοιες, αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τέτοιου είδους συμβάσεις.

Ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κόσμου της μη-αλληλεπίδρασης είναι η υποχρεωτική χρήση του αρνητικού νοήματος των εννοιών. Για παράδειγμα, στις λέξεις “μηδ-έν”, “μη-αλληλεπίδραση” κ.α.. Χωρίς το συνθετικό “μη-”, ή το διαζευκτικό “είτε”, είναι αδύνατον να εκφράσουμε τις έννοιες του κόσμου της μη-αλληλεπίδρασης.

Ωστόσο, η άρνηση που ενυπάρχει στις έννοιες του κόσμου της μη-αλληλεπίδρασης δεν τις υποχρεώνει να συμπίπτουν με τις αντίθετες έννοιες, αλλά ενισχύει την ποιότητα του διαχωρισμού μεταξύ τους. Στον κόσμο μας, η άρνηση οδηγεί πάντα στο αντίθετο. Στον κόσμο της μη-αλληλεπίδρασης, αυτό, κατά βάση, δεν συμβαίνει.

Συνήθως, ο “μη – κλέφτης” δηλώνει έναν “τίμιο” άντρα. Στον κόσμο της μη-αλληλεπίδρασης, ο “μη – κλέφτης” μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε.

Επομένως, τα ψηφία μηδέν κι ένα περιγράφουν την κατηγορία Ψηφίο με τρόπο διαχωρισμού των εννοιών.

Στη Πυθαγόρεια Αριθμητική, η ισχύς μιας έννοιας αυξάνει σταδιακά προς την κατηγορία κι οι πιο ισχυρές έννοιες επιδρούν δυναμικά στις λιγότερο ισχυρές. Οι βαθμίδες της κλίμακας της ισχύος εξαρτώνται, θεμελιωδώς, από την ποσοτική και ποιοτική σύσταση της ομάδας των εννοιών.

Για παράδειγμα, η έννοια του ένα είναι, κατ’ ουσία, ασύγκριτα ισχυρότερη σε συνδιασμό με τη ποιοτική ποικιλομορφία του μηδέν, απ’ ότι με την ποιοτική ποικιλομορφία των εννέα άλλων ψηφίων.

Επιπλέον, δεν είναι το μηδέν και το ένα που περιγράφουν το Ψηφίο, αλλά το Ψηφίο που αποκαλύπτεται δυναμικά στις θέσεις μηδέν και ένα. Στα πλαίσια της ποιοτικής και ποσοτικής τους ποικιλομορφίας, η συμπύκνωση των εννοιών δεν αποτελεί ανούσια απαίτηση, αλλά ένδειξη της δυναμικότητας των σχέσεων μεταξύ των εννοιών. Εκείνες που είναι λιγότερο φανερές και λεπτομερείς παρουσιάζουν πάντα μεγαλύτερη δυναμικότητα κι αποκαλύπτονται μέσω εκείνων που είναι περισσότερο φανερές και λεπτομερείς.

Τα ψηφία μηδέν και ένα, περιγράφοντας το διαχωρισμό, προϋποθέτουν την έννοια του διαστήματος. Οι έννοιες “εσωτερικό – εξωτερικό”, “αριστερά – δεξιά” περιγράφουν απόλυτα το Διάστημα, όπου η κάθε έννοια έχει πλήρη άγνοια όλων των υπολοίπων. Επιπλέον, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι ο κόσμος της μη-αλληλεπίδρασης, ουσιαστικά, δεν είναι κόσμος, αλλά καθαρό διάστημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από τον απόλυτο διαχωρισμό των εννοιών. Εμφατικά, μπορούμε να το ονομάσουμε μη – κόσμο μη – αλληλεπίδρασης.

Επομένως, με τη γλώσσα των απλούστερων συμβόλων κι εννοιών περιγράψαμε το διάστημα της μη-αλληλεπίδρασης ως την πηγή άπειρης ισχύος για την κατασκευή κόσμων αλληλεπίδρασης, όπου είναι δυνατή η αλληλογνωριμία και η νίκη ενάντια στο διαχωρισμό. Έτσι, σε αυτό το σημείο μπορούμε να αποχαιρετήσουμε τα μη-αλληλεπιδρώντα ψηφία, όπως και τη δυνατότητα να μην κατασκευάζουμε κόσμους.

2. Εισαγωγή στην κατηγορία της αλληλεπίδρασης

Το επόμενο βήμα στο συλλογισμό απαιτεί την συνάντηση, την αλληλεπίδραση των διαχωρισμένων, έτσι ώστε να υπερνικηθεί ο διαχωρισμός. Η Αλληλεπίδραση μπορεί να περιγραφεί με την ομάδα των εξής εννοιών: τους διαχωρισμένους και την ίδια την συνάντησή τους. Και, πλέον, αυτές οι έννοιες μπορούν να μετρηθούν.

Η κατηγορία Ποσότητα για πρώτη φορά εμφανίζεται στον αριθμό τρία.

Ενώ, ο Αριθμός είναι η κατηγορία της αλληλεπίδρασης μεταξύ των ψηφίων.

Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα, “ο αριθμός κυβερνά τον κόσμο”. Η εμφάνιση του αριθμού σηματοδοτεί την αρχή του κόσμου, καθορίζοντας όλες τις σχέσεις, τις ιδιότητες και τους κανόνες που είναι πιθανόν να ενυπάρχουν σε αυτόν.

Η Τριάδα είναι ο μικρότερος αριθμός κι αποτελεί τον πιο γενικό, τον πιο συμπυκνωμένο και τον πιο ισχυρό από όλους τους πιθανούς κόσμους. Όλοι οι κόσμοι κατάγονται από την τριάδα.

Η προσευχή “Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς” είναι μια προσευχή στην Αρχή.

Η ποσότητα τρία περιγράφεται από την ομάδα τριών ψηφίων. Το μηδέν και το ένα, τα οποία ήδη γνωρίζουμε και είναι ψηφία διαχωρισμένα και προορισμένα για την συνάντησή τους. Το τρίτο ψηφίο είναι η τελεία στην οποία το μηδέν και το ένα συναντιούνται. Η τελεία αποτελεί την πλέον συνοπτική έκφραση της αλληλεπίδρασης.

Η Τελεία είναι η βασική κατηγορία του κόσμου της αλληλεπίδρασης.

Στην Πυθαγόρεια Αριθμητική, οι κατηγορίες είναι ακατάλυτες και οι σχέσεις μεταξύ τους δυναμικές κι αθάνατες. Εφ’ όσον εισαχθούν στο συλλογισμό, οι κατηγορικές έννοιες συνεχίσουν να δρουν καθ’ όλη τη διάρκειά του. Έτσι, εξετάζοντας την τελεία, η οποία αποτελεί τη συνάντηση του μηδέν και του ένα, εντοπίζουμε ιδιότητες και του μηδέν και του ένα και της τελείας.

Το μηδέν και το ένα του διαχωρισμού διαφέρουν από το μηδέν και το ένα της τριάδας. Πλέον, τόσο στο μηδέν, όσο και το ένα, υπάρχει μια τελεία, η οποία καταργεί το διαχωρισμό, αποτελώντας την πρώτη και μοναδική ομοιότητά τους. Επιπλέον, η τελεία ορίζει τη μια πλευρά του ένα και αποδίδει σε αυτό νέες ιδιότητες. Το ένα αποκτά ένα άκρο και προτίμηση προς την κατεύθυνση της αλληλεπίδρασης. Το μηδέν χάνει την ισοτροπία του, αποκτώντας ένα χαρακτηριστικό στην τελεία· γίνεται κύκλος με ένα ίχνος.

Εκτός της τελείας, το μηδέν και το ένα, όπως και πριν, διατηρούν σχέση διαχωρισμού. Για την ακρίβεια υπάρχει απουσία οποιουδήποτε είδους σχέσης μεταξύ τους. Η τελεία περιβάλλεται από διάστημα διαχωρισμού, και η συνάντηση, από πλήρη άγνοια. Ο κόσμος της αλληλεπίδρασης είναι ασύγκριτα μικρότερος από το διάστημα της μη – αλληλεπίδρασης.

Ο κόσμος του πλανήτη Γη είναι ασύγκριτα μικρότερος από το διάστημα που τον περιβάλλει.

Σε αυτό το σημείο, εμφανίζονται οι έννοιες “μικρό” και “μεγάλο” με τη μέγιστη διαφορά μεταξύ τους. Μικρή είναι η τελεία, και μεγάλο ότι βρίσκεται εκτός αυτής. Αν παύσουμε το συλλογισμό στην τελεία, η σχέση μικρού και μεγάλου γίνεται σχέση διαχωρισμού- είτε μικρό, είτε μεγάλο. Επομένως, είναι αναγκαίο να επεκτείνουμε την επιρροή της αλληλεπίδρασης στο διάστημα της μη – αλληλεπίδρασης και να εξετάσουμε τα περίχωρα της τελείας, όπου το μικρό και το μεγάλο συναντιούνται.

Μέχρι σε αυτό το σημείο, κάναμε μια πρώτη γνωριμία με τις έννοιες και τα σύμβολα του φαινομένου της αλληλεπίδρασης. Παραλείποντας ορισμένα βήματα του συλλογισμού, τα οποία θα παρουσιαστούν στο σύνολό τους στη δεύτερη διάλεξη, μπορούμε να περιγράψουμε συνοπτικά μερικά από τα συμπεράσματα.

Συγκεκριμένα, μπορούμε να πούμε ότι η τριαδική σχέση του μηδέν και του ένα οδηγεί στην παραμόρφωση των συνόρων τους. Η ισχύς της αλληλεπίδρασης αλλάζει τη μορφή και του μηδέν και του ένα. Η πίεση του ένα στο μηδέν έχει σαν αποτέλεσμα την παραμόρφωση του δεύτερου. Στα περίχωρα της τελείας, η μορφή της αλληλεπίδρασης μοιάζει με μια κορώνα, όπως φαίνεται στο παρακάτω σχήμα.

Μπορούμε να εστιάσουμε στο μηδέν, το οποίο είναι παραμορφωμένο, στο ένα ή την τελεία, και ταυτόχρονα, σε ολόκληρη την εικόνα της αλληλεπίδρασης, η οποία δείχνει ότι, στην πραγματικότητα, η τριάδα είναι ομοούσια κι αδιαίρετη. Αν και η δύναμη της διάκρισης του μηδέν, του ένα και της τελείας δίνει τη δυνατότητα να εξετάσουμε την κατηγορία της αλληλεπίδρασης από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες, εντούτοις δεν επιτρέπει την αυθυπαρξία των τριών ψηφίων.Προς το παρόν, αρκεί να πούμε ότι από την οπτική του ένα, η αλληλεπίδραση μοιάζει με ένα βέλος το οποίο δείχνει στην τελεία της αλληλεπίδρασης· ενώ από την οπτική του μηδέν, με το γνωστό σ’ εμάς αριθμό 3. Αλλά αυτές δεν είναι παρά μονάχα όψεις, όπου οι ιδιότητες του μηδέν και του ένα εκδηλώνονται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Εφόσον η τριάδα είναι αδιαίρετη, στο τρία εμφανίζεται η γραμμή που ανήκει στο ένα. Ο λόγος για τον οποίο το τρία γράφεται σήμερα χωρίς αυτή τη γραμμή, είναι θέμα των επόμενων διαλέξεων, όπου θα καλύψουμε τις παραλείψεις στο σημερινό συλλογισμό, και θα εξετάσουμε τους υπόλοιπους αριθμούς του δεκαδικού συστήματος. Θα δούμε ότι κάθε έννοια έχει τη δική της θέση στο συλλογισμό και δε μπορεί να εισαχθεί σε αυτόν νωρίτερα ή αργότερα.

Απαντήσεις ερωτήσεων στην πρώτη διάλεξη

Δεύτερη διάλεξη: Μια παραβολή για την Τριάδα

Επόμενη ΔιάλεξηΡέθυμνο, 21.2.2012,Μια παραβολή για την Τετράδα

www.gavdosinstitute.org  |  www.pifea.org

Πυθαγόρειο Ινστιτούτο Φιλοσοφικών Ερευνών για την Αθανασία του Ανθρώπου, Γαύδος
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s